Economie

Deze blog die ik nu ga schrijven gaat over het huidige  zorgverzekeringsstelsel en dus ook over het Persoonsgebonden Budget (PGB).

Dat de huidige regering en coalitiegenoten in de tweede kamer een meerderheid hebben en de PGB gaan afschaffen zegt veel over de hardheid van politiek rechts. Er is hier inderdaad niet veel christelijks aan (zeg ik als ongelovige.) Daarnaast zijn er, denk ik ook veel Henk en Ingrid's die het er ook niet mee eens zijn dat de PGB word afgeschaft. Iedereen heeft wel een familielid die afhankelijk is van een PGB.

Persoonlijk zou ik nu nog ook aanspraak kunnen maken op een PGB, vanwege mijn Wajong uitkering. Maar ik heb hier niet voor gekozen omdat ik zo min mogelijk met die overheid te maken wil hebben. Zij hebben mij tenslotte ook  "geslagen", want zo voelt het hoe de sociale dienst Utrecht mij in 2007 onderhanden had genomen.

Ik zelf zou dus tegenwoordig een PGB goed kunnen gebruiken vanwege mijn huidige financiële situatie. Dan zou ik hiervoor een coach van gaan betalen om te gaan kijken hoe ik het beste mijn geld zou kunnen uitgeven voor de gezondheidszorg die ik tegenwoordig nodig heb. Dit omdat ik tegenwoordig problemen heb met mijn gezondheid. Dit komt vooral doordat ik tijdens mijn jeugd ben verwaarloosd. Hierdoor heb ik nu psychische problemen en heb ik last van mijn gebit. Nu ik dit weet, denk ik dat mijn psychische problemen ook door de amalgaam vullingen kan komen die ik heb in mijn gebit. Nu heb ik er nog zeker zeven hiervan in mijn gebit zitten en twee zijn er al uitgehaald. Die amalgaam vullingen zijn zeer giftig. De tandartsen zijn zelfs verplicht om elke amalgaam vulling die zij verwijderen als chemisch afval weg te gooien. Nog niet lang geleden, in december 2010, moest er een amalgaam met spoed verwijderd worden. Daarna voelde ik echt dat ik zwakker was geworden! Ik had nog minder energie dan ik al had... Dit kwam dus waarschijnlijk omdat die tandarts deze amalgaam vulling niet veilig had verwijderd.

Hoe ik als kind ben opgegroeid is bepalend geweest voor hoe ik nu leef en ben. De samenleving is zo ingericht dat dat jongens een voorbeeldige werkende partner zal zijn voor zijn vrouw en kinderen.

Hiervoor is de vader een voorbeeld voor de jongen vanaf dat hij is geboren en totdat hij zijn ouderlijk huis zal verlaten. De vrouw word zo geprogrammeerd, met de moeder als voorbeeld, dat zij een voorbeeldige huisvrouw zal zijn en haar man zal liefhebben en respecteert (lees: dat zij onderdanig voor de man dient te zijn.) Dit heb ik dus tijdens de periode vanaf dat ik geboren ben in mijn ouderlijk huis ook meegemaakt. Mijn zus bijvoorbeeld werd klaargestoomd om een goede huisvrouw te zijn voor haar toekomstige man en kinderen (ze is nu lesbisch en in gelukkig getrouwd met haar huidige vrouwelijke partner.) Dit soort zaken waren tijdens mijn jeugd van groter belang dan dat je later als je volwassen bent. Mijn beide ouders waren meer bezig met hoe je later carrière zou gaan maken, dan mij en en mijn twee broers en zus de liefde te geven die zij en ik zo hard nodig hadden. Zij konden het ook niet geven. Mijn beide ouders konden mij in de beginperiode van mijn leven (O-3 ½jaar) geen liefde geven.

Zaterdag 20 november 2010 ben ik naar een inspirerende Algemene Leden Vergadering van de Vereniging Basisinkomen geweest. We hebben het onder andere over Prohef (= geen of minder belasting over arbeid, maar wel over het eindproduct) gehad.

Ook hebben de  leden van de Vereniging Basisinkomen die aanwezig waren Andries Wijma benoemd als nieuwe voorzitter. Wijma is geboren in Kollum en woont daar nog steeds. De Fries is met 27 jaar de jongste voorzitter in de historie van de vereniging die volgend jaar haar 20-jarig jubileum viert. De vereniging zet zich in voor de invoering van een onvoorwaardelijk minimum-inkomen, hoog genoeg om van te leven, voor iedere ingezetene in Nederland.

Meestal zullen er enige veranderingen komen na een crisis. Dus de kredietcrisis geeft ook mogelijkheden voor (grote!) verandering. Laten we het dan ook meteen goed doen!

Dat er geen werkelijke veranderingen lijken te komen heeft volgens mij te maken met hoe deze samenleving is georganiseerd. Te veel mensen staan langs de zijlijn en ondernemen niets of nauwelijks iets. Ik bedoel hier niet uitkeringsgerechtigden en werklozen. Née, mensen met betaalde banen blijven vaak juist doormodderen, terwijl er grote misstanden op deze aarde plaatsvinden. Dit komt vooral omdat bedrijven niet (werkelijk) democratisch zijn. Wanneer dit wel zou zijn zou je als werknemer bijvoorbeeld mee kunnen beslissen over om een milieu vriendelijk product te gaan maken in plaats van de schadelijke of dat je bedrijf niet inkopen doet bij een bedrijf dat schadelijke produkten maakt en/of haar werknemers uitbuit.  Als bedrijven in eigendom zijn van